Het debat in de uit de zomerslaap ontwaakte Wijdemeerse politiek kabbelde dinsdagavond wat voort, maar ineens was-ie er: de crisiskaart. Huh? Nooit van gehoord. Dat schijnt bij die kaart nou precies een probleem te zijn: het ding kan heel nuttig zijn, maar er zijn nog veel te weinig mensen die weten wat het is en hoe het werkt. Daarom hier een beetje uitleg om de gemeente een handje te helpen, maar vooral de dragers van zo’n kaart.
Een crisiskaart, zou dat een kaart zijn waarop staat aangegeven waar Oekraïne, Gaza en andere crisisgebieden liggen? Nee natuurlijk niet, want dan was het begrip vast niet opgedoken in de vergadering van de Wijdemeerse raadscommissie die dinsdag sprak over het ‘Conceptbeleidsplan Bescherming & Opvang 2026-2033’, opgesteld door de Regio Gooi en Vechtstreek. Maar wat is een crisiskaart dan wel?
Regie behouden
In dat conceptbeleidsplan wordt het gelukkig uitgelegd. Eerst lezen we: ,,De crisiskaart ondersteunt kwetsbare en crisisgevoelige inwoners en hun naasten om tijdens een crisis regie te behouden.’’ OK, maar hoe zit dat dan en hoe werkt dat? In het beleidsplan wordt dat verder uitgelegd. Leest u even mee:
,,De Crisiskaart is een persoonlijk, opvouwbaar kaartje, zo groot als een bankpas. Men draagt de Crisiskaart altijd met zich mee, bijvoorbeeld in de portemonnee. De Crisiskaart geeft aan wat diens (de drager, red.) wensen zijn tijdens een crisis. Wat moeten omstanders en hulpverleners doen of laten? Wie kunnen ze bellen? Ook staat op de kaart welke afspraken zijn gemaakt met bijvoorbeeld behandelaar(s), crisisdienst en vertrouwenspersonen. Een Crisiskaart geeft houvast voor de persoon zelf en voor de mensen die helpen. De Crisiskaart is er voor mensen die vrezen een crisis mee te gaan maken of bang zijn om in een verwarde toestand te raken.’’
Minder traumatisch
Dat klinkt als een heel zinvol hulpmiddel. En hoe zit dat hier in de regio? Wanneer ermee is begonnen, wordt nergens vermeld. Wel dat de crisiskaart ‘op kleine schaal (is) ingevoerd en door betrokkenen als zeer waardevol geëvalueerd’ is. Bij gebruik van de kaart ervaart de verwarde/in crisis geraakte persoon die crisis als minder traumatisch en het herstel blijkt minder tijd te kosten. Op de website crisiskaart.nl wordt vermeld dat het eerste idee over zoiets stamt uit 1983 en dat de zogenoemde ‘zelfbindingsverklaring’ (vermeld op de kaart) sinds 2006 wettelijk is geregeld.
Crisiskaarten worden in Nederland door diverse organisaties uitgegeven en beheerd. Voor de gemeenten in de Regio Gooi en Vechtstreek is dat MEE Dichtbij, met een kantoor aan de Seinstraat in Hilversum.
Hooguit 25 kaarten?
De Regio Gooi en Vechtstreek stelt nu aan de deelnemende gemeenten voor om door te gaan met ‘het verstrekken van 25 crisiskaarten per jaar’ en daarvoor jaarlijks iets meer dan 52.000 euro uit te trekken. Uit de raadscommissie kwam de vraag of het niet vreemd is om aan het aantal nieuwe kaarten een maximum te stellen van 25 per jaar.
Goede vraag, want in de regiogemeenten lopen wel meer verwarde dan wel crisisgevoelige personen rond. Je zou dus denken: geef niet maximaal 25 kaarten per jaar uit, maar gewoon het aantal dat noodzakelijk blijkt. Zijn dat er minder dan 25 per jaar prima, zijn het er meer: ook goed. Daarnaar gevraagd vanuit de raadscommissie bleek ook wethouder Wilna Wind wel voor die benadering te voelen.