Ik ben een geboren en getogen Amsterdammer. In 1973 bracht de woningnood mijn vrouw en mij naar ’s-Graveland. Wij woonden op kamers met gedeeld gebruik van keuken en later kort in de Bijlmermeer. In de advertentie in Het Parool waarin aangekondigd werd dat er hier huizen gebouwd werden stond dat dat ging gebeuren in ’s-Graveland. Wij kochten er één.
Nu weet ik dat dat in de gemeente ’s-Graveland was. Nadat wij ons nieuwe huis aan de Zuidsingel betrokken hadden, werd ons door de Kortenhoevers al heel snel streng duidelijk gemaakt dat wij helemaal niet in ’s-Graveland, maar in Kortenhoef terecht waren gekomen.
Anders dan de stad
Dat was mijn eerste kennismaking met het verschil met de stad. Daar woon je hooguit in Oost, Noord of in Zuid, maar uiteindelijk woon je daar altijd in Amsterdam. Maar hier is Kortenhoef echt iets anders dan Ankeveen of ’s-Graveland of het verwante Nederhorst den Berg. Dat was wel even wennen.
Bijvoorbeeld toen ik een paar jaar later, als lid van de woonruimteadviescommissie, tegenover ons een stelletje kreeg dat absoluut een huurhuis moest krijgen. Zeiden ze… Wij hadden er één in de aanbieding in Kortenhoef en nodigden ze uit om het goede nieuws van ons te horen. Wie schetst mijn verbazing dat zij dat huis niet wilden. “Nee, dat was niet in Ankeveen, waar mijn moeder, mijn tante en mijn opa wonen. Dus bedankt voor de moeite. We zoeken wel verder.” Ik was op een andere planeet geland dacht ik als stedeling.
Wortelen in Kortenhoef
Wij groeiden langzaam Kortenhoef in. De kinderen kwamen. Je leerde nieuwe mensen kennen. We werden lid van deze of gene club of organisatie. Ik werd voorzitter van de oudercommissie van de Curtevenne kleuterschool en van de Schoolraad. Die hadden we toen nog omdat er in de gemeente drie Openbare Scholen waren. De tweeklassige Wildeboerschool op de Kortenhoefsedijk, De éénklassige Lindeschool in Ankeveen en de zesklassige Curtevenneschool in nieuw Kortenhoef.
Mijn vrouw Dela stapte in het bestuur van het Overstapje, de peuterspeelzaal in het gebouw van Pluto aan het Noordereind. Ze ging later een paar jaar Nederlandse les geven aan vluchtelingen in het AZC in De Oude Herberg op de Kerklaan.
Ik ging vijf jaar schaatstraining geven aan de jeugd van de Vijf Dorpen. Op zaterdagmiddag met kinderen in de auto naar de geboortegrond van mijn vrouw, de Watergraafsmeer, waar de Jaap Edenbaan ligt. Lid worden van de IJsclub Kortenhoef, tochtjes rijden als er ijs lag. Mee helpen om de exposities van Kunst aan de Dijk op te zetten. In de kerk slapen onder de schilderijen om de verzekeringspremie te drukken. Lid te worden van de stamtafel in Het Rechthuis. Actie voeren om de nieuwbouw aan de overkant van de Zuidsingel mooier te maken en zo in de politiek te verzeilen. Campagne voeren. Verkiezingen winnen en verliezen. Bestuurslid van de Curtevenne Stichting. Na het ontdekken van de mogelijkheden van internet startte ik vrijwel meteen met de Wijdemeerse Webkrant en deed dat 22 jaar lang. Met 30.000 bezoekers per maand zeer gewaardeerd in Wijdemeren. En recenter, ook al weer vijf jaar, Rading-0.nl. Mee doen met de Ken Uw Dorp quiz.
Ik vergeet denk ik nog de helft.
Ben ik nu een Kortenhoever? Misschien, misschien ook niet. Ben ik nog een Amsterdammer? Als ik daar kom en de ober komt mijn bestelling in het Engels opnemen, dan voel ik me daar ook niet meer echt thuis.
Op Moederdag dit jaar overleed mijn vrouw Dela onverwacht. Wij kenden elkaar 61 jaar waarvan we er 57 getrouwd waren. Gedurende 51 van die jaren woonden wij in Kortenhoef aan de Zuidsingel. Dat is lang, heel lang. Inmiddels diep geworteld in het dorp. De stedeling in mij bestaat niet meer.
Het dorp bereiken.
Tijdens de organisatie van haar uitvaart op de Nieuwe Oosterbegraafplaats in de Watergraafsmeer, haar geboortegrond, vroeg ik mij af waar ik een overlijdensadvertentie zou willen plaatsen. Na enig nadenken kozen wij voor lokaal, Kortenhoefs. (Nou ja vooruit, Wijdemeers). Omdat wij daar zoveel lieve aardige mensen leerden kennen in die 51 jaar. En dus werd het een advertentie in het lokale Weekblad Wijdemeren. Dat had ik me jaren geleden niet voor kunnen stellen. Maar nu was dat logischer dan de NRC, Het Parool of de Gooi en Eemlander. De doelgroep buiten Kortenhoef bereikten wij toch wel. En die binnen Kortenhoef zo dus ook!
Het effect van die keuze was hartverwarmend. Waarin een dorp groot kan zijn. In een stad ken je niet zo veel mensen. Maar in een dorp? Het Weekblad Wijdemeren wordt goed gelezen. Dat bleek meteen. Mensen waarmee ik jaren geleden heb samengewerkt in activiteiten en besturen, mensen waarvan ik het nooit verwacht had, zelfs enkele onbekenden lazen het en stuurden een kaartje, spraken me aan, staken me een hart onder de riem, kwamen naar de uitvaart en belden spontaan aan om belangstelling te tonen. Wat een ongelooflijk warm bad is Kortenhoef dan.
Vandaar dit loflied op Kortenhoef. Wat een prachtig dorp, met lieve mensen, waar het goed wonen is.
Het gaf en geeft veel steun. Dank jullie wel.
Rik Jungmann