Politiek, tam in de Vioolkist

Er werd gistermiddag een manmoedige poging gedaan om de campagne voor de raadsverkiezingen op 18 november een beetje op gang te helpen. Die goedbedoelde poging lukte niet echt.

Hoge Opkomst

Er was veel publiek gekomen. Voor de deur van de Vioolkist (de oude studio van de AVRO op de hoek van het Melkpad en de ‘s-Gravelandseweg) stond een woud aan fietsen. Voor de ingang dromden tientallen mensen om naar binnen te komen. Bij binnenkomst trok ik mijn toegangsticket met de verlossende QR code tevoorschijn, die mij toegang verschafte.
In de hal trof ik het teleurgestelde Bergse oud DB raadslid Ria Hennis en haar man DB Bestuurslid Joop aan. Hen was de toegang ontzegd omdat zij geen QR code hadden. De Kortenhoefse wethouder Wilna Wind wilde nog een poging voor hen doen, maar de teleurstelling was dermate groot dat het voor hen niet meer hoefde.

Terugkijkend op het gebeuren moet ik vaststellen dat het niet als  zo’n grote teleurstelling hoeft te voelen, want heel veel wijzer werden de toeschouwers er niet van. Hooguit kan gesteld worden dat het jammer voor de Hennissen was dat zij het eerste optreden van hun neef Jan-Jaap de Kloet (uit Kortenhoef, Ex-wethouder DB), als lijsttrekker voor Hart voor Hilversum moesten missen.
De trouwe lezers van Rading Nul weten dat ik al jaren en jaren een verslaving aan lokale en nationale politiek heb. Met dat motief was ik naar de Vioolkist gekomen.

Teleurstellend

De zaal was niet helemaal vol, maar wel zeer goedgevuld met politici, partijtijgers en enkele belangstellenden. Op het podium was een rij van circa 10-12 stoelen neergezet waar 10 vertegenwoordigers van de 24 partijen naast elkaar gingen zitten. Dat gezelschap wisselde van partij, persoon en aantal als er na enige tijd een nieuw onderwerp werd aangesneden met een gong die knalde alsof de wereld verging.

Drentelen en zoeken

De politici op het podium  werden ondervraagd door een dame die vrolijk over het podium heen en weer drentelde met een lijst in de hand waarop zij de naam van de partij en de vertegenwoordiger kon vinden.   Was die zoektocht gelukt, dan citeerde zij een zin of twee uit het verkiezingsprogramma van haar slachtoffer, met de vraag of dit daarop kon reageren. Iedereen antwoordde braaf in enkele seconden, waarna naar het volgende slachtoffer werd gedrenteld. Kennelijk zaten partijleden in de zaal bij elkaar, want de applausjes kwamen dan van links achter, dan uit het midden en dan van rechtsvoor. Slechts enkele malen kwam er van de andere partijen op het podium een directe korte  reactie. De toehoorder bleef zitten met de oproepen om “naar de burger te luisteren”, “de jeugd zelf laten beslissen”, “woon- en verkeersproblemen op te lossen” en bovenal “transparant te zijn”. Laat staan dat er een levendig debat ontstond. Dat was teleurstellend.

Onbekend, dus onbemind

Soms was er iemand in de zaal die een vraag stelde over een bepaalde situatie in Hilversum over wonen of verkeer. Als Kortenhoever had ik soms geen idee waar “die 600 woningen gebouwd worden”,  “waar die rotonde ligt waar het heel erg gevaarlijk is voor fietsers” en wat dat “uiterst succesvolle jeugdwerk inhoudt”.  Kwam er van de Hilversumse politici een antwoord, dan was dat duidelijk van iemand die de situatie kende. Ik kon mij door de setting van de middag  en zonder historische context veelal geen gedegen oordeel vormen over de aangedragen oplossingen, beleidsrichtingen en keuzen van de meeste partijleden.

Ik kon het soms wel even prima volgen als een Wijdemeers adspirant raadslid het woord voerde. Zoals Rosalie van Rijn (CDA) en Jan-Jaap de Kloet (nu HvH). Waarom? Omdat ik al vijftig jaar aardig weet hoe die hazen hier lopen en waarom en hoe zij dat doen en waarover zij het hebben. En vooral omdat ik weet wat ze in het verleden deden, of nalieten. Na twee uur vond ik het welletjes en verliet ik de Vioolkist. Niet veel wijzer geworden.

Veel te leren

Er is nog veel te leren. Ik was ooit  raadslid in ‘s-Graveland daar kende ik bij wijze van spreken iedere straatsteen. Het is nu net als na de vorming van Wijdemeren 25 jaar geleden, toen ik de straatnamen en personen in Loosdrecht en Nederhorst den Berg in de loop van de jaren nog moest leren kennen om het plaatje in mijn hoofd te kunnen vormen.