Rolmodellen gezocht

Wellicht komt aan het einde van de collegevorming en het verschijnen van het bestuursakkoord meer informatie naar buiten hoe de gemeente er voor staat. Nadat de verandermanager aan het werk is gegaan  hebben we het slechts met de mededeling van de burgemeester  moeten doen dat er hard gewerkt werd, maar het proces nog niet afgerond was.

Met dank aan de onbetaalbare Loesje!

Ik herinner me toch vaag dat er afgesproken was dat de raad over de voortgang van de werkzaamheden geïnformeerd zou worden. Laten we niet zeuren. De portefeuille personeel en  organisatie komt in handen van Alette Zandbergen en ik interpreteer daardoor, dat er weinig enthousiasme was over de wijze waarop deze portefeuille tot nu toe werd beheerd.

Structuur en cultuur

Je kunt de vraag stellen wat er aan de hand is, als het piept en kraakt. In de eerste plaats kunnen er externe oorzaken zijn. De huisvesting kan belabberd zijn, de automatisering kan verouderd zijn en niet in de laatste plaats kunnen er te weinig collega’s zijn. Maar ook met de organisatie zelf kan iets aan de hand zijn. Daarbij kunnen we twee kanten onderscheiden. Er kan iets met de structuur aan de hand zijn. Dan zit de organisatie niet goed in elkaar. De taakverdeling is niet goed, of je functie is onduidelijk beschreven. Het takenpakket kan onduidelijk zijn en je kunt bijv. het idee hebben dat je tot de verkeerde afdeling behoort. Zo zijn er nog talloze andere voorbeelden te geven waar het in de organisatie hapert. De andere kant van de organisatie is de cultuur. Als we het daarover hebben dan bedoelen we wat er tussen de mensen gebeurt die voor de organisatie werken.

In het oplossen van structurele problemen in de organisatie zijn organisatiebureaus goed.  Ze komen diverse medewerkers interviewen en  kunnen uit voorraad wel een nieuw model leveren. Ze weten precies waar de kneep zit en in de laptop zit de oplossing.

Watzlawick: de pragmatische kanten van de menselijke communicatie

 

Toen ik over deze column nadacht kwam de titel van het bovenstaande boek bij mij op. Ik behandelde het in de lessen die ik op de Sociale Academie gaf. Zijn boodschap is eenvoudig: in allerlei organisaties praten we heel vaak over de onderwerpen die op de tafel liggen en aan de orde zijn. Dat is bij uitstek in de politieke context het geval. Iedere dinsdag, in de B en W vergadering, een stapel onderwerpen waarover een besluit moet worden genomen.

Paul Watzlawick. Foto: Wikipedia

Zelden wordt er gesproken over wat onder de tafel ligt. Over de onderlinge relaties en alles wat er tussen mensen speelt die met elkaar moeten samenwerken. Misschien hebben ze wel de pest aan elkaar, zijn ze in elkaar teleurgesteld of, erger nog, haten of minachten zij elkaar. Misschien hebben zij helemaal geen zin om met elkaar samen te werken, maar zijn ze tot elkaar veroordeeld. Misschien zien ze het verdriet van de ander niet. Of ze zien het wel, maar merken het niet op. Ook deze voorbeelden zijn met talloze andere uit te breiden.

De these van Watzlawick is dat wat onder de tafel ligt, bepalend is voor wat er op de tafel besproken wordt. Door geen aandacht te hebben voor dergelijke processen ontstaat er een slechte cultuur in de organisatie en dat kan bepalend zijn voor hoe het in de organisatie gaat.

Rolmodellen gevraagd

Het zijn bij uitstek de leidinggevenden in een organisatie die zeer bepalend zijn voor de cultuur van een organisatie. Z ij geven het voorbeeld. Wat ik nu hoop is dan er bij het aantreden van het nieuwe college ook een cultuuromslag zal plaats vinden. Nieuwe leiders met nieuw elan, die inspirerend zijn. Die niet alleen aandacht voor de structuur van de organisatie hebben, maar ook voor de cultuur.  Bij wie de politieke antenne ook goed afgesteld staat. Collegeleden die niet vijandig tegenover de pers staan, die niet proberen critici met een kluitje in het riet te sturen, die de gesloten luiken bij het gemeentehuis opengooien. Die de wettelijke plicht om gevraagd en ongevraagd de Raad te informeren serieus nemen, die zichtbaar in de lokale gemeenschappen zijn

In een reactie op een artikel van Ronald Frisart schreef ex-raadslid Renee Wijnen over minachting van de raad door de burgemeester. Ik weet niet of dat waar is. Ik kan dat niet beoordelen. Maar wat ik wel weet is, dat als het over mij geschreven zou zijn, ik me diep geraakt zou voelen. Dit is nu typisch een voorbeeld wat Watzlawick in zijn boek beweert. Als zulke gevoelens ontstaan dan moet je die bespreekbaar maken.

Zulke gevoelens zijn desastreus voor de onderlinge samenwerking. Het is verstandig om zo nu en dan de peilstok in de organisatie te steken, om te ontdekken hoe de cultuur van de organisatie is.

Kortom collegeleden wees met elkaar en ieder afzonderlijk een rolmodel, daar zou het bestuur van onze gemeente erg mee gediend zijn.

Wim Kozijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.